rode tassen

Daar gingen we dan. Op kledingjacht voor zoonlief. Gevieren, zoon, schoondochter, dochter en ik zei de gek. Manlief had andere bezigheden. Nou, de dames zouden dat varkentje wel eens even wassen.

De eerste de beste trendy kledingwinkel werd aangedaan. Er is overal volop ‘sale’. De koopjes vliegen om je oren. Ook bij zoonlief, die zich in het zweet werkte in de kleedkamer, vloog van alles om zijn oren. Drie vrouwen die naarstig door de rekken gingen  en een ‘gewillige’ man achter het gordijn. Oh, wat hadden wij een pret. Of dat ook voor zoon gold, ach dat deed er niet zoveel toe. De rekening werd betaald door het slachtoffer en uiteindelijk verlaten wij het pand met twee volle ‘rode’ tassen met shirts, overhemden, lange en korte broeken. Lopend naar de uitgang valt mijn oog op een prachtige top. Even passen over mijn hemdje heen en ook ik ben een kledingstuk rijker.

Inmiddels rammelen de magen en schuiven we aan in een pittoresk pannenkoeken restaurantje in het centrum van de stad. We bespreken de aankopen en onder het genot van een heerlijk baksel prijzen wij ons gevieren gelukkig met de praktische en leuke aanwinsten. Verzadigd verlaten we de eetgelegenheid om nog wat na te shoppen.

Ik draag mijn kleine tasje van de kledingzaak en drop deze bij één van de grote tassen. Zo, heb ik lekker mijn handen vrij. Bij een sportzaak koop ik duikbrilletjes voor manlief en mijzelf. We zwemmen tegenwoordig elke week trouw baantjes en vooral ik heb veel last van het chloorwater. Ik krijg een prachtige ‘rode’ tas. Schoondochter koopt een zonnebril en we verlaten het pand. Op naar de volgende winkel. Er worden nog schoenen gekocht en uiteindelijk doen we nog een boekenwinkel aan, waar schoondochter een paar leuke voordelige kookboekjes aanschaft.

We hebben het wel weer gehad met het ‘statten’ en zetten koers naar de parkeergarage. Schoondochter checkt in gedachten nog even de ‘tassenbende’. Twee rode tassen en twee witte tassen. Compleet. Zoon en schoondochter zetten we thuis af en dochter en ik rijden naar huis. 

Manlief is inmiddels terug van zijn bezigheden en ik wil hem mijn nieuwe aanwinst showen. Helaas, die zit in de tas bij schoondochter. Dan laat ik mijn slimme aankoop zien. Duikbrilletjes, goed hè. Aangezien we toch gaan barbecuen bij onze zoon zal hij straks mijn supertopje wel zien.

Helaas, bij aankomst blijkt dat de tas onvindbaar is. Zoon en schoondochter keren het huis, maar nergens is de tas te vinden. We zijn ten einde raad. Er zit uiteindelijk voor een klein kapitaaltje aan kleding in de rode rakker. Hoe kan dat nou. Er waren toch twee rode tassen? Ja, maar het hadden er drie moeten zijn. Twee kleding en één met brilletjes. Waar is hij blijven staan. Hoe gaat dit goed komen.

We kunnen er even niets aan doen en gaan heerlijk barbecuen. Schoondochter heeft haar best gedaan. Lekker vlees, stokbrood, salade en sangria met vruchtjes waar mijn hoofd van ging zweven.

Een lange zondag breekt aan. We kunnen niet bellen naar de zaak waar we denken dat het systeem in het honderd is gelopen. Schoondochter slaapt er slecht van en zodoende zoon ook. Een tobbende vrouw in bed is geen pretje. Gelukkig wordt het uiteindelijk gewoon maandag en al snel heb ik het eerste sms je. Hoe zouden we zonder kunnen.

Schoondochter: ‘JJJeeeehh de tas lag nog bij de Perry’ / Zoon: ‘Kleding gevonden!!!!!’ / Zoon: ‘Bij de Perry’. Wat waren die twee blij. 

En ik? Ach ik zat er niet zo mee. We waren gezond weer thuis, hebben heerlijk gebarbecued. Ik overleef het verlies van een kledingtasje wel, maar zo’n gezellig weekend met ‘het spul’ is uiteindelijk onbetaalbaar.

stemwijzer 2

  Waar een 1 is komt zeker ook een 2. 

Stemwijzer heeft voor mij ook een 2e betekenis. 

  Trek het woord uit elkaar en daar verschijnt stem wijzer. Dat kan een politieke lading hebben. Bij mij heeft het ook een andere betekenis. Gebruik je stem wijzer. En als ik dat tegen iemand zeg is het wel tot ‘Irene’ zelf. 

  Zonder mezelf op de borst te slaan, kan ik wel stellen dat ik redelijk goed van de tongriem ben gesneden. Hmm, ook zo’n uitdrukking waar ik nu voor het eerst goed naar kijk. Goed van de tongriem gesneden. (Dat kleine ‘dingetje’ onder je tong. Als dat te kort is, kunnen baby’s minder goed drinken, en volwassenen misschien minder goed of snel spreken.)  Enfin. 

  Goed gesneden, dat wel, maar de rem is soms lastig te vinden. Wanneer je dan goed op dreef bent lijkt het wel of de woorden direct uit je hersenen over de tafel uitgestort worden. Soms komen ze uit je hart, dan heb je spreekwoordelijk het hart op de tong. Het zal wel iets daar tussenin zijn. Mijn ervaring is dan toch vaak niet zo goed. Wanneer je weer eens de woordenstroom heb laten lopen en je beziet het geheel achteraf, dan ben je er niet zo blij mee. Ad rem, oké, maar onstuitbaar, niet oké. Helaas is het laatste dan toch soms wel het geval. Gebruik je stem wijzer. 

  

  Er staat in de Bijbel dat je bedachtzaam moet spreken. Een mens vindt vreugde in een goedgekozen antwoord, de juiste woorden op de juiste tijd - hoe voortreffelijk is dat. (Spreuken 15 vers 23). 

 Je tong branden of bijten op je tong, kan zo verschrikkelijk pijnlijk zijn. Mijn Oma zei altijd in haar wijsheid: “Dat komt omdat je met je tong meestal de grootste zonden doet.” En daar zit een forse kern van waarheid in. Het is dus goed om je te beraden voor je je mond opendoet. En als je dan gaat spreken, laten het dan woorden uit het hoofd en uit je hart zijn. Opbouwend en niet afbrekend. Draag de goede kant van je hart op de tong!

  Gebruik je stem wijzer.

stemwijzer 1

  Zo tegen het eind van het jaar komen in de media weer de bekende thema’s ter sprake. Wat was het hoogste, het diepste, het leukste..... Vanmorgen hoorde ik op de radio wat het meest gegoogled woord is van dit jaar nl. stemwijzer. Mijn brein ging ongemerkt aan de slag met dit woord. Al hersen-goochelend kwam ik op het volgende relaas.

  Stemwijzer werd uiteraard gezocht in verband met de verkiezingen van dit jaar. Mensen lijken zelf niet te weten waar zij politiek staan en proberen via deze mogelijkheid hun weg te vinden in het partijenbos. De uitkomsten zijn dan soms zo ‘verrassend’ dat de gebruiker vervolgens echt niet meer weet wat hij moet kiezen.

  Kiezen, we mogen blij zijn dat wij dat mogen. Het maakt wel niet zoveel uit, want überhaubt welke partij dan ook zal bij een coalitie toch water bij de wijn moeten doen. Zover dus de politiek wat dit betreft.

  Wat ik zelf steeds weer leuk vind aan de verkiezingen is de uitwerking die dit heeft op een dorp. Vooral zo rond het tijdstip van de warme maaltijd, of net daarna, komen mensen druppelsgewijs de huizen uit. Een kleine maar opmerkelijke stroom kabbelt rustig doch gestaag richting het stemlokaal. Ook wij, manlief en ik, bevinden ons meestal in die stroom. Op een of andere manier doe je dit dan toch samen. Ik zou de gehele dag kunnen, woensdag is mijn vrije dag, maar stel dit toch uit. Het geeft me een gevoel van saamhorigheid. Allemaal mensen, gezichten die ik stuk voor stuk ken. Levend in een vrij land waar dit mag en mogelijk is. Jammer dat zovelen niet stemmen, omdat het toch niets uitmaakt volgens hen. ‘So be it’ maar dit gevoel van een vrije samenleving zou ik niet willen missen. 

  Daar staan we dan. In de rij, want ja, wie op dit tijdstip gaat moet aansluiten. Eindelijk ben je dan aan de beurt. Je naam wordt hardop gezegd, het heeft bijna iets religieus, en dan mag je. Met een geheimzinnige trek om je mond stap je uit je hokje en stopt het dichtgevouwen biljet in de bus, en dan is het moment weer voorbij. De magie van een stemmer, in een vrij land, in een bekende omgeving, omgeven door vertrouwdheid.

Komt na 1 niet  2....?

voedselbank

  Het is zover, ik ga in de supermarkt bij ons in het dorp zoveel mogelijk mensen motiveren om boodschappen te doen voor de voedselbank. Bij de ingang staat een vrijwilliger die mensen informeert en bij de kassa’s sta ik. Mijn karretje is beplakt met posters met het logo van de organisatie. Het zijn altijd enerverende uurtjes. De reacties van de mensen zijn heel uiteenlopend. Kanttekening is natuurlijk dat ik bijna elk gezicht hier ken, en zij kennen mij, min of meer.... Hier een paar voorbeelden.....

  Iemand komt door de schuifdeuren binnen en probeert de vrijwilliger te ontwijken, maar helaas wordt er toch aangesproken. Men schudt met het hoofd iets naar beneden geneigd... 

Deze groep mensen, constateerde ik, loopt op twee manieren vervolgens bij mij langs:

• Of men zegt gewoon gedag tegen mij, de vrijwilliger achter het karretje, en loopt met het hoofd omhoog langs geheel overtuigd van zijn of haar keuze.
• Of men kijkt volledig door mij en langs mij heen. Ik ben verandert in lucht. Mensen die normaal gedag tegen mij zeggen, oppervlakkige kennissen, kijken alleen maar in mijn karretje, alsof ze zich generen voor hun eigen gedrag.

  Ik heb dan een beetje moeite om mijn lach in te houden en niet gewoon zelf het initiatief te nemen in het groeten, maar dan zou ik hen nog meer in verlegenheid brengen. Kortom, zij hebben een probleem en ik niet.

  Dan blijft de gevende groep over. De mensen die je niet negeren. De mensen die aandachtig de instructie bekijken en nog even vragen wat er allemaal gegeven kan worden.

 ‘Slechts’ een pakje koffie of thee van een oudere, vergelijk ik in mijn hoofd met het penningske van de weduwe.

Kinderen die trots met een flesje afwasmiddel naar de kar lopen....

  Toch sprongen twee gevallen er specifiek tussenuit.

  Een echtpaar had boodschappen gedaan en de jongen bij de ingang gemist. Hij zal wel met iemand anders in gesprek zijn geweest of zo. Wanneer ze bij mijn karretje komen zegt de man: “Hé, nu hebben we niets gekocht voor deze luitjes”. Zijn vrouw zegt dat hij daar wel een beetje laat mee komt. De man loopt terug, laat zich uitgebreid informeren en loopt opnieuw de winkel in. Vervolgens pakt hij het eerste in aanmerking komende artikel, een pakje koffiemelk, en gaat achteraan in de rij voor de kassa staan. Zijn vrouw staat lacherig bij mijn karretje en ziet het allemaal aan. Kijk het was maar één pakje, maar ik heb de man verzekerd dat het wel een uniek exemplaar is. Lachend lopen ze beiden de winkel uit. 

  Later staat een mevrouw af te rekenen bij de kassa en roept mij met mijn karretje naar zich toe. “Ja, ik had alleen sigaretten nodig, maar dit is voor jullie”. Er ligt daar gewoon een berg boodschappen waar je een huishouden mee kunt voeden op een koude winterdag. Met alleen drie pakjes caballero loopt ze de winkel uit.

Echt de zonnestraaltjes van iedere vrijwilliger.

  Er is echt ontzettend veel opgehaald. De organisator hier in het dorp heeft de buit op de foto gezet.

  En ik, ik ken mijn pappenheimers weer na zo’n sessie......

PS: mocht je artikelen in je kerstpakket vinden die je hoogstwaarschijnlijk in de toekomst weg gaat gooien....omdat de houdbaarheidsdatum is verstreken of zoiets....informeer even naar een adres bij jou in de buurt om het in te leveren bij de....VOEDSELBANK.